• Горан Упале
Светското првенство повторно ја отвори дебатата околу технологијата во фудбалот, а во центарот на вниманието се најде микрочипот вграден во официјалната топка на „Адидас“. По контроверзните одлуки, сè повеќе се поставува прашањето дали системот има сериозни ограничувања.
Најмногу реакции предизвика израмнувачкиот гол на Џуд Белингам во полуфиналето меѓу Англија и Норвешка. Пред акцијата за погодокот, топката по ударот на Орјан Ниланд видливо ја промени траекторијата по контакт со сајлата од пајак-камерата, но играта продолжи бидејќи ВАР не регистрирал никаков контакт.
Според техничките анализи, инерцијалниот сензор (IMU) во топката ги бележи сите удари и вибрации со фреквенција од 500 пати во секунда. Сепак, за информацијата да стигне до ВАР-собата, таа мора преку UWB радио-сигнал да биде пренесена до антените поставени околу стадионот.
Токму тука, според анализите, настанал проблемот. Комплексниот систем на пајак-камерата со челичните кабли и моторите најверојатно го попречил преносот на сигналот, па иако сензорот го регистрирал ударот, информацијата не стигнала до ВАР.
За разлика од оваа ситуација, претходно на Хрватска ѝ беше поништен гол поради минимален контакт на косата на Игор Матановиќ со топката, што дополнително ги засили сомнежите дека технологијата не функционира беспрекорно во сите услови.
