Фрањо Туџман со сите сили се обиде да го спречи овој натпревар, но на крајот не успеа

Култниот натпревар, вториот што репрезентацијата на БиХ го одигра на територијата на својата земја, се одигра на шести ноември 1996 година. На „Кошево“ во Сараево пред околу 40.000 навивачи гостуваше големата Италија

Сите побрзаа кон стадионот за конечно да се релаксираат по четиригодишната агресија на БиХ, во која животот го загубија околу 100.000 луѓе. Натпреварот со Италија во Сараево беше договорен од трет обид, а според првиот претседател на Фудбалската асоцијација на БиХ, Јусуф Пушина, а на истиот му претходеа политички игри и подземни сплетки од соседна Хрватска.

„За време на една од многуте средби со Матарезе во Рим, го замолив италијанската репрезентација да гостува во Сараево и одигра натпревар со БиХ. Тој ме погледна малку изненадено и кога го повторив она што го сакав, тој ми потврди и ми рече да го пронајдам датумот на натпреварот“, се сеќава Пушина.

Сепак, тогаш се појави идеја дека Хрватска и БиХ ќе одиграат пријателски натпревар под мотото „помирување и мир“. Фрањо Туџман, тогашниот претседател на Хрватска, инсистираше на одигрување на натпреварот во Загреб.

„Кога се дозна дека Италија ќе гостува во Сараево во март, започнаа да се случуваат некои работи што немаат допирни точки со спортот. Интервенираше политиката на нашите соседи од Хрватска. Слушнаа дека сум договорил натпревар со Италија, па дојдоа со понуда да одиграме натпревар „за мир и помирување“ со нив во Загреб“, вели Пушина. 

„Добивме понуда директно од Фрањо Туџман. Имавме неколку телефонски разговори и се согласивме да играме во март на стадионот „Максимир“ во Загреб, и да го пролонгираме натпреварот со Италија. Се согласи и Матарезе, затоа што тој сметаше дека помирувањето во нашиот регион е поважно од натпревар со „аѕурите“. Требаше да играме со Хрватска во март, а планот беше да бидеме домаќини на Италија во мај 1996 година“, вели Пушина.

Сепак, натпреварот на „Максимир“ не се одигра, бидејќи Туџман имаше специјално барање:

„Тој сакаше нашата репрезентација да настапи во бели дресови без државни обележја, односно да ја напише БиХ само на маиците, минимизирајќи нè, покажувајќи игнорантски став кон нашата земја“.

Пушина го прифати натпреварот, но со едно барање од босанската страна.

„Реков дека прифаќаме да играме за помирување, но дека имаме и едно барање, а тоа е Хрватите да играат само во сини дресови. Ни понудија да играме во мај на„ Максимир“ и да се согласиме дека БиХ треба да настапи под меѓународно признатото знаме со лилјани и во дресови со сите наши карактеристики. Повторно, во договор со нашите италијански пријатели, ја одложивме нивната посета на Сараево. Два или три дена пред договорениот натпревар во Загреб, кој веќе беше рекламиран и претставен од ФИФА и УЕФА како натпревар на помирувањето, грди тонови започнаа повторно да доаѓаат од Загреб. Ни рекоа дека не можеме да играме во Загреб, туку во Винковци, Задар, Бјеловар. Инсистирав да играме во Загреб и на крајот тие се согласија, но на „Крањчевичева“, а не на „Максимир“. Ја одбив понудата, го повикав Матарезе, а тој веднаш ми рече: „Италија гостува во Сараево на 6 ноември 1996 година“, се сеќава Пушина.

Босанците вечно ќе им бидат благодарни на Италијанците, бидејќи од тој момент на фудбалската федерација на оваа земја им се отворија вратите кон сите фудбалски организации. 

„Милион пати им се заблагодарив на моите италијански пријатели. Не само што го одигравме, не само што ги победивме, не само што дојдоа со најсилната репрезентација, туку и ни дадоа голема финансиска помош. Мислам дека помогнаа на детска педијатрија, хирургија и детското село во Сараево. Олимпискиот комитет и Фудбалската асоцијација на Италија финансиски помогнаа за реновирање на рефлекторите на стадионот„ Кошево“. Не постои начин соодветно да им се заблагодариме. Тие ни дозволија да бидеме домаќини во квалификациите за Светскиот Куп во Болоња, сè додека не добивме зелено светло да играме на наше тло. Откако Италија одигра натпревар со нашата репрезентација добивме согласност од ФИФА да играме домашни натпревари во Сараево до крајот на квалификациите за СП во 1998 година“, заврши поранешниот претседател.

Босанската и италијанската федерација се пријатели од овој историски натпревар во 1996 година.